تحمل هوای گرم به توانایی یک موجود زنده، سیستم یا ماده برای حفظ عملکرد مطلوب یا بقا در شرایط دمای بالا اشاره دارد. این مفهوم از دیدگاه بیولوژیکی، فیزیولوژیکی و مهندسی قابل بررسی است. در موجودات زنده، این امر شامل سازگاریهای رفتاری، فیزیولوژیکی (مانند تنظیم ترموستات بدن از طریق تعریق یا گشاد شدن عروق) و ساختاری (مانند کاهش نسبت سطح به حجم) میشود که به دفع حرارت و جلوگیری از آسیب ناشی از گرما کمک میکنند. در حوزه مهندسی، تحمل هوای گرم به طراحی و عملکرد سیستمها، قطعات الکترونیکی، مواد و زیرساخته...