وقتی جسمی در فاصله دور قرار دارد و آن را تار میبینید، چکار میکنید؟ احتمالاً بهطور ناخودآگاه کمی چشمهای خود را تنگ خواهید کرد تا تمرکز و قدرت بیناییتان بیشتر شود؛ اما دوربینهای عکاسی چطور این کار را انجام میدهند؟ یعنی از اجسام دور و نزدیک تصویربرداری میکنند، بدون اینکه عکس تار شود؟ پاسخ سوال در دیافراگم است؛ ابزاری که در ادامه معرفی میکنیم. دیافراگم (Aperture) با تنظیم میزان نور ورودی به دوربین، نقش کلیدی در روشنایی تصویر و عمق میدان ایفا میکند و در عکاسی پرتره، منظره، ماکرو، معماری و حتی گوشیهای هوشمند کاربرد دارد.
دیافراگم در یک نگاه
دیافراگم که یکی از سه رکن اصلی نوردهی در عکاسی است، نقش مهمی در ثبت تصاویر واضح و شفاف دارد. در حقیقت این واژه به چند ورقه فلزی گفته میشود که با بازوبستهکردن لنز دوربین و تنظیم نوردهی، نوع فوکوس آن را تغییر میدهند. ایده اولیه در دهه 1560 میلادی توسط دانشمندی به نام دنیل باربارو مطرح و سپس توسط لئوناردو اویلر تکمیل شد. دیافراگم لنزهای مختلف را بهصورت f/number نشان میدهند. در بخشهای بعدی تعریف و کاربردهای آن را بهطور مفصل شرح میدهیم.
دیافراگم چیست و چه وظیفهای دارد؟
دیافراگم (Aperture) دریچهای قابلتنظیم در لنز دوربین است که مانند مردمک چشم عمل میکند. با باز یا بستهشدن این دریچه، مقدار نوری که به سنسور دوربین میرسد، تغییر میکند. اندازه دیافراگم با اعدادی مانند f/1.8، f/4 یا f/16 نشان داده میشود. هرچه این عدد کوچکتر باشد، یعنی دریچه بازتر است و نور بیشتری وارد دوربین میشود.
تاریخ انتشار: یکشنبه، 26 مرداد 1404
