دانشمندان معتقدند چشمهای پیچیدهی مهرهداران، از جمله انسان، ممکن است از یک چشم واحد و مرکزی در بالای سر اجداد باستانی ما تکامل یافته باشند. این مطالعه نشان میدهد که بافت حساس به نور در چشمان ما، پیش از خود چشمها وجود داشته و بقایای این سیستم بینایی اولیه همچنان در اعماق مغز انسان، در قالب غده پینهآل، فعال است.
بر اساس این فرضیه، اجداد مهرهداران در ابتدا دارای یک چشم مرکزی و چشمان زوج جانبی بودند. با تغییر سبک زندگی به سمت حفاری در رسوبات، چشمان جانبی از دست رفتند و چشم مرکزی برای تنظیم ریتمهای بیولوژیکی حفظ شد. سپس، با بازگشت به زندگی در آبهای آزاد، این چشم مرکزی تکامل یافته و به چشمان زوج مدرن مهرهداران تبدیل شد.
[IMAGE_5]