جزئیات فنی قطعات سیستم کفپوش
انتخاب و اجرای دقیق قطعات سیستم کفپوش نیازمند درک عمیقی از مشخصات فنی هر جزء و نحوه تعامل آنها با یکدیگر است. این قطعات به طور کلی به دستههای زیر تقسیم میشوند:
مواد زیرسازی و تراز کننده
زیرسازی مناسب، بستر اصلی برای نصب هر نوع کفپوش است. مواد خودتراز کننده (Self-leveling Compounds) که معمولاً بر پایه سیمان یا پلیمر هستند، برای ایجاد یک سطح کاملاً صاف و یکدست روی بتن یا سایر بسترهای ناهموار استفاده میشوند. ضخامت لایه اجرایی و زمان خشک شدن این مواد از مشخصات کلیدی آنهاست. فومهای زیرسازی یا Underlayment نیز نقش عایق صوتی و حرارتی را ایفا کرده و به جذب ضربه و توزیع یکنواخت بار کمک میکنند. این فومها در ضخامتها و چگالیهای متفاوت (مثلاً از ۲ میلیمتر تا ۵ میلیمتر با چگالی ۷۰ تا ۲۰۰ کیلوگرم بر متر مکعب) برای کفپوشهایی مانند لمینت و پارکت مهندسی شده استفاده میشوند.
چسبهای کفپوش
چسبها از مهمترین اجزای سیستم کفپوش هستند که وظیفه اتصال پایدار کفپوش به بستر را بر عهده دارند. انواع مختلفی از چسبها موجود است که بر اساس نوع کفپوش و شرایط محیطی انتخاب میشوند:
چسبهای پایه سیمانی
این چسبها برای نصب کاشی و سرامیک رایج هستند و در انواع مختلف (مانند پودری، خمیری) با گریدهای C1, C2 طبق استاندارد EN 12004 دستهبندی میشوند. مقاومت کششی (مثلاً > 1.0 N/mm² برای C2)، زمان باز (Open Time) و زمان گیرش اولیه (Pot Life) از ویژگیهای حیاتی آنهاست. برخی از آنها دارای افزودنیهای پلیمری برای افزایش انعطافپذیری و مقاومت در برابر رطوبت هستند.
چسبهای اپوکسی و پلی اورتان
این چسبها مقاومت شیمیایی و مکانیکی بسیار بالایی دارند و برای نصب کفپوشهای سنگین، صنعتی یا در محیطهای با رطوبت و ترافیک بالا (مانند کارخانجات، بیمارستانها) به کار میروند. زمان خشک شدن کامل و مقاومت برشی آنها از اهمیت ویژهای برخوردار است. چسبهای پلی اورتان انعطافپذیری بیشتری را ارائه میدهند که برای پارکتهای چوبی که دارای حرکت طبیعی هستند، مناسبتر است.
چسبهای اکریلیک و پایه آبی
معمولاً برای کفپوشهای PVC، موکت و وینیل استفاده میشوند. دارای بوی کم و زمان خشک شدن سریعتر هستند، اما مقاومت آنها نسبت به انواع اپوکسی و پلی اورتان کمتر است و برای محیطهای داخلی و کمترافیک مناسبترند.
مواد بندکشی (گروت)
گروت برای پر کردن درز بین کاشیها و سرامیکها استفاده میشود و علاوه بر زیبایی، نقش مهمی در آببندی و جلوگیری از نفوذ آلودگی ایفا میکند. گروتهای پایه سیمانی (CG1, CG2 طبق استاندارد EN 13888) رایجترین نوع هستند که میتوانند با افزودنیهای پلیمری برای افزایش مقاومت در برابر آب و لکه بهبود یابند. گروتهای اپوکسی (RG) مقاومت شیمیایی و مکانیکی فوقالعادهای دارند و برای محیطهای بهداشتی و صنعتی ضروری هستند. مقاومت در برابر سایش، جذب آب و ثبات رنگ از مشخصات کلیدی گروت است.
درزهای انبساط (Expansion Joints)
درزهای انبساط برای جلوگیری از ترکخوردگی و آسیب به کفپوش ناشی از انبساط و انقباض حرارتی و رطوبتی در سطوح وسیع یا در محل اتصال به دیوارها استفاده میشوند. این درزها میتوانند از جنس PVC، آلومینیوم یا فولاد ضد زنگ باشند و باید به گونهای انتخاب شوند که با نوع کفپوش و میزان حرکت پیشبینی شده در سازه سازگار باشند.
نوارهای انتقال (Transition Strips) و قرنیزها
نوارهای انتقال برای ایجاد اتصال صاف و ایمن بین دو نوع کفپوش متفاوت با ارتفاعهای مختلف یا در محل دربها به کار میروند. این نوارها معمولاً از آلومینیوم، PVC یا چوب ساخته میشوند. قرنیزها نیز برای پوشاندن درز بین کفپوش و دیوار و همچنین محافظت از پایین دیوار در برابر ضربه و رطوبت نصب میشوند و در جنسهای MDF، PVC و چوب موجود هستند. انتخاب طرح و رنگ قرنیز باید با دکوراسیون کلی فضا هماهنگ باشد.