ویژگیهای فنی پوشش محافظ برد
انواع پوشش محافظ برد
پوششهای محافظ برد در انواع مختلفی موجود هستند که هر یک خواص و کاربردهای خاص خود را دارند. انتخاب نوع مناسب به نیازهای محیطی و عملکردی برد بستگی دارد.
پوششهای اکریلیک (Acrylic)
این پوششها بر پایه رزینهای اکریلیک ساخته شده و به دلیل سهولت در اعمال، خشک شدن سریع و قابلیت تعمیر و حذف آسان با حلالها، محبوبیت زیادی دارند. آنها مقاومت خوبی در برابر رطوبت و مه نمکی ارائه میدهند اما در برابر حلالهای قوی و سایش مکانیکی ضعیفتر هستند. مقاومت دیالکتریک مناسبی برای کاربردهای عمومی دارند.
پوششهای پلیاورتان (Polyurethane)
پوششهای پلیاورتان مقاومت عالی در برابر رطوبت، مواد شیمیایی و سایش از خود نشان میدهند. آنها دوام مکانیکی بالایی دارند و برای محیطهای خشنتر مناسب هستند. با این حال، حذف و تعمیر آنها دشوارتر از اکریلیکها است و معمولاً نیاز به حلالهای قویتر یا سایش مکانیکی دارند. زمان پخت آنها نیز ممکن است طولانیتر باشد.
پوششهای سیلیکون (Silicone)
پوششهای سیلیکونی به دلیل انعطافپذیری فوقالعاده، مقاومت در برابر دماهای بسیار بالا و پایین، و محافظت عالی در برابر رطوبت و لرزش شناخته میشوند. آنها برای کاربردهای با نوسانات دمایی زیاد یا نیاز به جذب شوک مکانیکی ایدهآل هستند. قابلیت تعمیر آنها متوسط است و چسبندگی خوبی به طیف وسیعی از سطوح دارند.
پوششهای اپوکسی (Epoxy)
پوششهای اپوکسی سخت و مقاوم در برابر سایش، رطوبت و مواد شیمیایی هستند. این پوششها چسبندگی بسیار قوی ایجاد میکنند و محافظت مکانیکی و شیمیایی بسیار بالایی ارائه میدهند. نقطه ضعف اصلی آنها دشواری شدید در تعمیر و حذف است، که عملاً برد را پس از اعمال غیرقابل تعمیر میکند. به دلیل سختی زیاد، برای جلوگیری از ترکخوردگی در برابر شوک حرارتی باید ملاحظاتی اعمال شود.
پوششهای پاراکسیلیلن (Parylene)
پوششهای پاراکسیلیلن از طریق فرآیند رسوب بخار شیمیایی (CVD) اعمال میشوند و لایهای کاملاً همگن، بدون تنش و عاری از پینهول (pinhole-free) ایجاد میکنند. این پوششها محافظت بینظیری در برابر رطوبت، مواد شیمیایی، گازها و به ویژه در ضخامتهای بسیار کم (چند میکرون) ارائه میدهند. آنها بیواینرت (bio-inert) هستند و برای کاربردهای پزشکی و هوافضا مناسباند. با این حال، فرآیند اعمال آنها پیچیده و گران است و تعمیر آنها نیز بسیار دشوار است.
ملاحظات کاربرد و پخت
روش اعمال پوشش تاثیر مستقیمی بر کیفیت و یکنواختی لایه محافظ دارد. متداولترین روشها شامل اسپری دستی یا اتوماتیک، غوطهوری (Dipping) و برسزنی (Brushing) هستند. اسپری برای حجم بالا و پوشش یکنواخت مناسب است، در حالی که غوطهوری پوشش کاملتری را ارائه میدهد اما ممکن است منجر به تجمع مواد در برخی نقاط شود. برسزنی برای تعمیرات یا پوشش نقاط خاص کاربرد دارد. زمان و دمای پخت (Curing) نیز برای دستیابی به خواص مکانیکی و شیمیایی نهایی پوشش حیاتی است. برخی پوششها با تبخیر حلال خشک میشوند (مانند اکریلیک)، در حالی که برخی دیگر نیاز به واکنش شیمیایی (مانند پلیاورتان دو جزئی یا اپوکسی) یا نور UV دارند.
عملکرد و استانداردها
عملکرد پوششهای محافظ برد بر اساس پارامترهایی نظیر مقاومت دیالکتریک، مقاومت در برابر رطوبت و عایقبندی سطحی (SIR)، مقاومت حرارتی و مقاومت شیمیایی ارزیابی میشود. استاندارد IPC-CC-830 از مهمترین مراجع برای تعیین الزامات عملکردی و روشهای آزمون این پوششها است. رعایت این استاندارد تضمین میکند که پوشش انتخابی قادر به تحمل شرایط محیطی مشخص و حفظ عملکرد الکتریکی برد در طول زمان خواهد بود. انتخاب پوشش مناسب نه تنها از برد در برابر عوامل خارجی محافظت میکند، بلکه با افزایش قابلیت اطمینان، هزینههای نگهداری و خرابی را نیز کاهش میدهد.