اتصالات آر اف

مشخصات فنی اتصالات آر اف

انواع رایج اتصالات آر اف

اتصالات آر اف در اشکال و اندازه‌های گوناگونی برای کاربردهای مختلف موجود هستند. انتخاب نوع اتصال به فرکانس کاری، توان، محیط و سهولت استفاده بستگی دارد.

اتصالات SMA

کانکتورهای SMA (SubMiniature Version A) برای کاربردهای مایکروویو تا فرکانس 18 گیگاهرتز و در برخی موارد تا 26.5 گیگاهرتز مورد استفاده قرار می‌گیرند. این اتصالات دارای امپدانس 50 اهم بوده و به دلیل اندازه کوچک و قابلیت اطمینان بالا، در دستگاه‌های بی‌سیم، آنتن‌ها و تجهیزات تست و اندازه‌گیری پرکاربرد هستند.

اتصالات N-Type

کانکتورهای N-Type (Navy Connector) برای فرکانس‌های بالاتر تا حدود 11 گیگاهرتز و در نسخه‌های دقیق‌تر تا 18 گیگاهرتز طراحی شده‌اند. این اتصالات نیز دارای امپدانس 50 اهم هستند و به دلیل توان بالاتر و مقاومت مکانیکی خوب، در سیستم‌های رادیویی، ایستگاه‌های پایه و رادار مورد استفاده قرار می‌گیرند.

اتصالات BNC

اتصالات BNC (Bayonet Neill-Concelman) به دلیل مکانیزم قفل سریع بایونتی خود شناخته شده‌اند و عمدتاً برای فرکانس‌های پایین‌تر تا حدود 4 گیگاهرتز استفاده می‌شوند. این کانکتورها هم در نسخه 50 اهم برای کاربردهای RF و هم در نسخه 75 اهم برای ویدئو و سیگنال‌های دیجیتال در دسترس هستند. سهولت اتصال و جدا کردن آن‌ها را برای تجهیزات تست و شبکه‌های محلی (LAN) مناسب می‌سازد.

اتصالات TNC

اتصالات TNC (Threaded Neill-Concelman) مشابه BNC هستند اما از مکانیزم قفل رزوه‌ای استفاده می‌کنند که باعث پایداری بهتر در برابر لرزش و عملکرد فرکانسی بالاتر (تا 12 گیگاهرتز) می‌شود. این اتصالات نیز در نسخه‌های 50 و 75 اهم موجودند.

اتصالات UHF و Mini-UHF

اتصالات UHF (Ultra High Frequency) از قدیمی‌ترین اتصالات آر اف هستند که برای فرکانس‌های زیر 300 مگاهرتز (هرچند نامشان به فرکانس‌های بالاتر اشاره دارد) مناسبند. آن‌ها امپدانس ثابتی ندارند اما در کاربردهای رادیویی آماتوری و CB رادیوها همچنان محبوبند. Mini-UHF نسخه‌ای کوچکتر از UHF است که برای فضاهای محدودتر طراحی شده است.

پارامترهای فنی مهم

امپدانس

امپدانس مشخصه یک اتصال آر اف معمولاً 50 یا 75 اهم است. عدم تطابق امپدانس می‌تواند منجر به بازتاب سیگنال و افت توان شود. 50 اهم برای کاربردهای عمومی RF و بی‌سیم و 75 اهم برای ویدئو و تلویزیون استاندارد است.

VSWR و Return Loss

نسبت موج ایستاده (VSWR) و افت برگشتی (Return Loss) معیارهایی برای ارزیابی تطابق امپدانس یک اتصال هستند. VSWR ایده‌آل 1:1 است و Return Loss بالاتر (کمتر منفی) نشان‌دهنده تطابق بهتر است. مقادیر بالا نشان‌دهنده بازتاب سیگنال و افت عملکرد سیستم است.

Insertion Loss

افت ورودی (Insertion Loss) به میزان تضعیف سیگنال در هنگام عبور از اتصال اشاره دارد. این مقدار معمولاً بر حسب دسی‌بل (dB) بیان می‌شود و برای سیستم‌هایی که نیاز به حفظ سطح سیگنال دارند، باید حداقل باشد.

PIM (Passive Intermodulation)

اعوجاج بین مدولاسیون پسیو (PIM) پدیده‌ای است که در آن دو یا چند سیگنال با فرکانس‌های متفاوت در یک اتصال غیرخطی (مانند یک اتصال آر اف) با هم ترکیب شده و سیگنال‌های مزاحم جدیدی ایجاد می‌کنند. در سیستم‌های مخابراتی مدرن مانند 4G و 5G، اتصالات با PIM پایین بسیار حیاتی هستند.

مواد و پوشش

جنس بدنه اتصالات معمولاً از برنج یا فولاد ضد زنگ است و پوشش‌هایی مانند نیکل، طلا یا نقره برای بهبود هدایت الکتریکی، مقاومت در برابر خوردگی و کاهش افت سیگنال استفاده می‌شوند. پوشش طلا برای کاربردهای با فرکانس بالا و مقاومت در برابر خوردگی عالی است، در حالی که نیکل مقرون به صرفه‌تر و بادوام است.