سرعت پخش صدای CD، که اغلب به عنوان نرخ داده صوتی یا نرخ نمونهبرداری تعریف میشود، یک پارامتر فنی حیاتی در استانداردسازی صدای دیجیتال بر روی دیسکهای فشرده (CD) است. این سرعت تعیینکننده تعداد نمونههای صوتی است که در هر ثانیه برای بازسازی سیگنال صوتی اصلی گرفته و ذخیره میشوند. در استاندارد Red Book، که اساس CD صوتی را تشکیل میدهد، این نرخ بر روی 44.1 کیلوهرتز (kHz) تنظیم شده است. این بدان معناست که در هر ثانیه، سیگنال صوتی 44100 بار نمونهبرداری میشود. هر نمونه توسط یک کلمه با 16 بیت نمایش داده میشود و برای هر کانال صوتی (استریو) اعمال میگردد. انتخاب نرخ 44.1 kHz عمدتاً ناشی از محدودیتهای فنی و نیاز به فشردهسازی دادهها بر روی مدیوم محدود CD بود؛ این نرخ به طور قابل توجهی امکان نمایش طیف فرکانسی قابل شنیدن انسان (تقریباً تا 20 کیلوهرتز) را با در نظر گرفتن قضیه نایکوئیست-شانون فراهم میآورد، در حالی که حاشیه کافی برای فیلترهای ضد-الییاسینگ (anti-aliasing) نیز باقی میگذارد.
پیامدهای فنی نرخ پخش صدای CD فراتر از صرفاً ضبط و پخش صدا است و بر جنبههای مهندسی مانند ساخت درایوها، کدکهای فشردهسازی، و نرمافزارهای تولید و ویرایش صدا تأثیر میگذارد. نرخ بیت کلی دادههای صوتی روی CD با ضرب نرخ نمونهبرداری (44100 نمونه بر ثانیه)، عمق بیت (16 بیت بر نمونه) و تعداد کانالها (2 کانال برای استریو) محاسبه میشود که نتیجه آن 1,411,200 بیت بر ثانیه (1.411 مگابیت بر ثانیه) است. این نرخ داده، یک معیار کلیدی برای پهنای باند مورد نیاز در سیستمهای پخش و ذخیرهسازی CD است. همچنین، ماهیت ثابت این نرخ، امکان طراحی سیستمهای سختافزاری سادهتر و قابل اعتمادتر را برای پخش CD فراهم کرده است، زیرا نیازی به تطبیق پویا با نرخهای متغیر نیست.
