یک ضربالمثل قدیمی در تایلند میگوید: «اگر گاو خود را دوست داری، آن را ببند؛ اگر فرزندت را دوست داری، او را بزن». این ضربالمثل نشان میدهد که یک والد یا سرپرست مسئول و دلسوز، فرزند خود را تنبیه میکند و تنبیه بدنی اقدامی از سر مراقبت است، درست همانطور که دام را برای جلوگیری از سرگردانی میبندند. این طرز فکر و سنتهای دیرینه، تنبیه بدنی را در نسلهای متمادی عادی ساخته است. این دیدگاه در میان معلمان مدارس نیز مشاهده میشود.
امروزه، تنبیه بدنی برای سلامت جسمی و روانی کودکان مضر تلقی میشود. سازمان بهداشت جهانی تأکید دارد که چنین تنبیهاتی مشکلات رفتاری را افزایش داده، رشد اجتماعی-عاطفی را مختل کرده و به طور جدی، حق کودکان بر سلامت و تمامیت جسمی را نقض میکند. از سال ۲۰۰۵، وزارت آموزش تایلند چهار نوع تنبیه را در مدارس مجاز دانسته بود: تذکر شفاهی، اخطار کتبی رسمی، کسر نمره و فعالیتهای جبرانی برای اصلاح رفتار. تنبیه دانشآموزان با «وسایل خشونتآمیز» به شدت ممنوع بود.
قانون ممنوعیت تنبیه بدنی در تایلند و چالشهای پیش رو
در مارس ۲۰۲۵، تایلند بخش ۱۵۶۷ قانون مدنی و تجاری خود را اصلاح کرد تا تمامی انواع تنبیه خشونتآمیز یا بدنی در خانه، مدرسه و سایر مراکز را ممنوع سازد. این اصلاحیه، ممنوعیت را از سطح یک مقرره وزارتی به کد قانونی ارتقا داد و بدین ترتیب، حمایت از تمامیت جسمانی کودکان را به طور کامل تضمین نمود. با این حال، با گذشت بیش از یک سال از این قانون، شواهد نشان میدهد که اجرای آن با موانعی جدی روبرو است.
علیرغم توصیههای بینالمللی و قانون جدید، تنبیه بدنی در تایلند همچنان رواج دارد. در سال ۲۰۲۰، مؤسسه تحقیقات توسعه تایلند گزارش داد که ۶۰ درصد دانشآموزان تایلندی در مدارس مورد تنبیه بدنی قرار گرفتهاند. حتی در ژوئن ۲۰۲۵، سه ماه پس از اجرای قانون، یونیسف اعلام کرد که ۵۴ درصد کودکان تایلندی مشمول انضباط خشونتآمیز بودهاند. اگرچه این دو نظرسنجی توسط سازمانهایی با متدولوژیهای متفاوت انجام شدهاند، اما کاهش ناچیز نشاندهنده نرخ پیشرفت ناکافی در موردی به این جدی و پرمطالعه است.
ریشههای فرهنگی و اجتماعی ادامه تنبیه بدنی
تداوم تنبیه بدنی در تایلند را میتوان به باورهای فرهنگی عمیق و ریشهدار نسبت داد. همانطور که در ضربالمثل ذکر شد، تنبیه بدنی اغلب به عنوان نشانهای از عشق و تربیت تلقی میشود. این دیدگاه، اگرچه در حال تغییر است، اما هنوز در میان بخش قابل توجهی از جامعه پذیرفته شده است. بسیاری از والدین و حتی برخی از معلمان، باور دارند که بدون اعمال تنبیه بدنی، کنترل و انضباط دانشآموزان دشوار خواهد بود.
علاوه بر این، ضعف در سازوکارهای اجرایی و عدم وجود پاسخگویی مؤثر، اجرای قانون را با چالش مواجه کرده است. گزارشهایی مبنی بر وقوع دو حادثه در مدارس تایلند، که نشاندهنده تداوم تنبیه بدنی بود، نگرانیها را در مورد اثربخشی قانون افزایش داده است. این حوادث نشان میدهد که اگرچه قانون ممنوعیت وجود دارد، اما نظارت کافی و سازوکارهای تنبیهی برای متخلفان، به اندازه کافی قوی نیستند.
راهکارهای تقویت اجرای قانون
برای غلبه بر این چالشها، تایلند نیازمند تقویت جدی سازوکارهای اجرایی قانون ممنوعیت تنبیه بدنی است. این امر شامل افزایش آگاهی عمومی در مورد مضرات تنبیه بدنی و ترویج روشهای جایگزین انضباطی در مدارس و خانوادهها میشود. آموزش معلمان و والدین در زمینه مهارتهای مدیریت رفتار و ارتباط مؤثر با کودکان، میتواند نقش کلیدی در تغییر نگرشها ایفا کند.
همچنین، ایجاد مکانیسمهای قویتر برای گزارشدهی و رسیدگی به شکایات مربوط به تنبیه بدنی ضروری است. افزایش شفافیت در فرآیندهای انضباطی مدارس و اطمینان از پاسخگویی مسئولین در صورت وقوع تخلف، میتواند بازدارندگی مؤثری ایجاد کند. جامعه بینالمللی و سازمانهای حقوق بشری نیز میتوانند با حمایت از برنامههای آموزشی و ارائه مشاورههای تخصصی، به تایلند در اجرای مؤثر این قانون کمک کنند.
تحلیل تأثیر
تداوم تنبیه بدنی در تایلند، علیرغم ممنوعیت قانونی، نه تنها سلامت و حقوق کودکان را به خطر میاندازد، بلکه میتواند اثرات بلندمدتی بر رشد اجتماعی و اقتصادی این کشور داشته باشد. کودکانی که مورد تنبیه بدنی قرار میگیرند، در معرض خطر بیشتری برای ابتلا به مشکلات روانی، افت تحصیلی و حتی خشونت در بزرگسالی هستند. لذا، اجرای کامل و مؤثر قانون ممنوعیت تنبیه بدنی، گامی حیاتی در جهت تضمین آیندهای سالمتر و عادلانهتر برای نسلهای آینده تایلند محسوب میشود.
