امیر کریمی - در حالی که جهان با چالشهای فزاینده تغییرات اقلیمی دست و پنجه نرم میکند، جزئیات هزینههای هنگفت سفر هیئت نمایندگی کانادا به سی و پنجمین کنفرانس تغییرات اقلیمی سازمان ملل (COP30) در برزیل، موجی از انتقادها را برانگیخته است. گزارشهای اخیر حاکی از آن است که دولت فدرال کانادا نزدیک به نیم میلیون دلار صرف هزینههای اقامت هیئت خود در این رویداد بینالمللی کرده است. این رقم، در کنار سایر هزینههای مربوط به حملونقل و پذیرایی، مجموع هزینههای این سفر را به بیش از ۱.۶ میلیون دلار میرساند و پرسشهای جدی را در مورد شفافیت مالی و ضرورت چنین خرجهای هنگفتی در شرایط اقتصادی کنونی مطرح میکند.
بر اساس اسناد منتشر شده در پی درخواست پارلمانی، دولت کانادا رقمی معادل ۴۸۲,۸۰۰ دلار را صرف اقامت ۲۴۰ نفر از اعضای هیئت خود در بلِم، برزیل، کرده است. این در حالی است که برخی از اقامتگاههای انتخاب شده، مانند آپارتمانهای سه خوابه در مجتمع «باغ آتنا» (Athenea’s Garden)، برای اقامتی ۲۰ روزه بیش از ۴۰,۰۰۰ دلار هزینه در بر داشتهاند. حتی یک آپارتمان یک خوابه نیز برای سه شب، شبی ۱۳۱۳ دلار هزینه داشته است. این ارقام در مقایسه با گزینههای اقامتی مقرونبهصرفهتر در همان منطقه، که بررسیهای مستقل نشان میدهند میتوانستند با کسری از این هزینه تأمین شوند، تعجببرانگیز است.
ابهامات پیرامون هزینههای اقامتی و ضرورت آن
جزئیات هزینههای نجومی اقامت
اسناد منتشر شده جزئیات دقیقی از هزینههای اقامتی هیئت کانادا در نشست COP30 را آشکار میکنند. این هزینهها شامل اجاره آپارتمانهای گرانقیمت، برخی با امکاناتی نظیر جکوزی و باربیکیو، میشود. به عنوان مثال، یک آپارتمان سه خوابه در مجتمع «باغ آتنا» برای یک دوره ۲۰ روزه، بیش از ۴۰,۰۰۰ دلار هزینه برای دولت کانادا در بر داشته است. این مبلغ حتی از هزینه اقامت در پنتهاوسهای لوکس در شهرهای گرانقیمت غربی نیز فراتر میرود.
فدرال دایرکتور فدراسیون مالیاتدهندگان کانادا، فرانکو تراتزانو، این هزینهها را به شدت مورد انتقاد قرار داده و اظهار داشته است که «شما زمانی متوجه میشوید که پول زیادی خرج میکنید که میتوانید با رزرو پنتهاوس با جکوزی، پول را نجات دهید». او به طعنه گفته است که «وقتی دولت بیش از هزار دلار در شب برای یک آپارتمان یک خوابه در برزیل هزینه میکند، مالیاتدهندگان حق دارند بپرسند که آیا بوروکراتها به کمک به محیط زیست جدی هستند یا صرفاً به دنبال یک گشتوگذار گرانقیمت با بودجه مالیاتدهندگان هستند؟».
پویایی هزینهها و مقایسه با گذشته
هزینههای صرف شده در نشست COP30 تنها بخشی از الگوی هزینهکرد دولت کانادا در کنفرانسهای مشابه در گذشته است. در نشست COP28 در دبی، دولت فدرال مبلغ ۳ میلیون دلار را برای هزینههای اقامت هیئت خود هزینه کرد، که بیشتر این هزینهها مربوط به هتلهایی با قیمت اتاق بین ۱۵۰ تا ۴۰۰ دلار در شب بود، هرچند یک سوئیت ۸۱۶ دلاری در شب نیز در میان آنها گزارش شده است.
این روند در نشست COP26 در گلاسکو نیز ادامه داشت، جایی که کانادا هیئت بزرگتری نسبت به سایر کشورهای گروه ۷ اعزام کرد. در آن زمان، وزیر دارایی وقت، کریستیا فریلند، با کاروانی از همراهان، هزینهای بالغ بر ۳۰۰۰ دلار را صرف یک سرویس تشریفاتی لوکس برای رفت و آمد به کنفرانس از ادینبورگ (۸۶ کیلومتری گلاسکو) کرد. این موارد نشاندهنده یک الگوی تکراری از هزینههای قابل توجه برای سفرهای بینالمللی با توجیه حضور در این رویدادها است.
هزینههای جانبی و انتقادات وارده
هزینههای حملونقل، پذیرایی و غرفه کانادا
علاوه بر هزینههای اقامت، دولت کانادا حدود ۲۹۷,۴۰۰ دلار نیز صرف هزینههای حملونقل هیئت خود کرده است. همچنین، مبلغ ۳۹,۰۰۰ دلار به عنوان سرانه روزانه (per diems) به اعضای هیئت پرداخت شده که به طور متوسط حدود ۳۴۰۰ دلار برای هر نماینده میشود. نکته قابل توجه دیگر، هزینهی ۶۵۰,۰۰۰ دلاری برای «غرفه» کانادا در این کنفرانس است. دولت این غرفه را «مرکز شبکهسازی اصلی… برای نمایش رهبری و نوآوری کانادا در زمینه اقلیم» توصیف کرده است.
اما انتقادات اصلی در مورد هزینههای جانبی و ناکارآمدی این برنامهها است. بیش از ۳۱۰,۰۰۰ دلار صرف هزینهی پیمانکاران خارجی برای ایجاد و مدیریت وبسایت غرفه کانادا و برنامههای رویداد آن شده است. این در حالی است که وبسایت غرفه کانادا تنها حدود ۷۳۰۰ کاربر از زمان راهاندازی تا پایان COP30 داشته است، که با توجه به حضور بیش از ۵۶,۰۰۰ نفر در کل کنفرانس، تنها حدود ۱۳ درصد از کل شرکتکنندگان از آن بازدید کردهاند. این موضوع منجر به این گمانهزنی شده که بوروکراتها بیشتر به دنبال «فرصتهایی برای ریختوپاش پول مالیاتدهندگان» بودهاند تا دستیابی به اهداف زیستمحیطی.
انتقاد از اتکا به پیمانکاران خارجی و عدم استفاده بهینه
فرانکو تراتزانو، مدیر فدرال فدراسیون مالیاتدهندگان کانادا، به شدت از این هزینهها انتقاد کرده و نوشته است: «به احتمال زیاد راه بهتری برای دولت برای مبارزه با تغییرات اقلیمی وجود دارد تا اینکه هر سال صدها نفر از بوروکراتها را با سوزاندن سوخت جت و دلار مالیاتدهندگان در سراسر جهان پرواز دهد». او به طعنه پیشنهاد داده است: «یک ایده دیوانهوار: دولت نیازی به پرواز دادن صدها نفر به این کنفرانسهای بینالمللی ندارد».
این انتقادات در حالی مطرح میشود که وزارتخانههایی مانند محیط زیست کانادا خود دارای بخشهای خدمات دیجیتال و ارتباطات هستند که در زمینههای «رسانههای اجتماعی» و «وب» تخصص دارند. بنابراین، اتکای زیاد به پیمانکاران خارجی برای پروژههایی که به نظر میرسد میتوانستند توسط نیروهای داخلی انجام شوند، سوالات بیشتری را در مورد اثربخشی هزینهکردها ایجاد میکند.
پیامدهای اقتصادی و تأثیر بر محیط زیست
هزینههای مالیاتی و اولویتبندیها
این هزینههای هنگفت در حالی صورت میگیرد که بسیاری از مالیاتدهندگان کانادایی با فشارهای اقتصادی روبرو هستند. منتقدان استدلال میکنند که دولت باید اولویتهای خود را بازنگری کند و منابع مالیاتی را به جای سفرهای پرهزینه بینالمللی، صرف حل مشکلات داخلی مانند تورم، هزینه بالای مسکن و خدمات بهداشتی و درمانی کند. هزینه سفر نمایندگان کانادا به نشست تغییرات اقلیمی، در مقایسه با هزینههای مربوط به فعالیتهای زیستمحیطی در داخل کشور، این بحث را داغتر کرده است.
این موضوع همچنین پیامدهای بالقوهای بر تصویر بینالمللی کانادا در زمینه تعهدات زیستمحیطی دارد. در حالی که کانادا خود را به عنوان یک رهبر در مبارزه با تغییرات اقلیمی معرفی میکند، هزینههای چشمگیر و پرسشبرانگیز سفرهای هیئتهای نمایندگی، میتواند باعث خدشهدار شدن این تصویر و ایجاد تردید در مورد جدیت تعهدات این کشور شود.
راهکارهای جایگزین و شفافیت بیشتر
کارشناسان و منتقدان خواستار شفافیت بیشتر در مورد نحوه هزینهکرد بودجه عمومی در سفرهای بینالمللی هستند. آنها پیشنهاد میکنند که دولت باید گزارشهای دقیقی از نتایج و دستاوردهای این سفرها ارائه دهد و سازوکارهای قویتری برای نظارت بر هزینهها و اطمینان از اثربخشی آنها ایجاد کند.
برخی معتقدند که استفاده از فناوریهای نوین مانند کنفرانسهای مجازی یا کاهش تعداد نمایندگان اعزامی، میتواند به کاهش قابل توجه هزینهها کمک کند. این اقدامات نه تنها به صرفهجویی در منابع مالی مالیاتدهندگان منجر میشود، بلکه میتواند با کاهش انتشار کربن ناشی از سفرهای هوایی، به اهداف زیستمحیطی نیز یاری رساند. در نهایت، یافتن تعادل میان ضرورت حضور در مجامع بینالمللی و مدیریت مسئولانه منابع مالی، چالشی است که دولت کانادا باید به آن بپردازد.
تحلیل تاثیر
هزینههای بالای سفر هیئت نمایندگی کانادا به نشست COP30، موضوعی فراتر از یک خبر صرفاً اقتصادی است و ابعاد اجتماعی و سیاسی قابل توجهی دارد. این موضوع میتواند بر اعتماد عمومی به دولت در زمینه مدیریت مالی و همچنین تعهدات زیستمحیطی آن تأثیر بگذارد. در شرایطی که بسیاری از شهروندان کانادایی با چالشهای اقتصادی دست و پنجه نرم میکنند، هزینههای سنگین برای رویدادهای بینالمللی، به ویژه زمانی که گزارشهایی از عدم استفاده بهینه از امکانات و اتکای بیش از حد به پیمانکاران خارجی منتشر میشود، میتواند به نارضایتی عمومی دامن بزند. این وضعیت، دولت را تحت فشار قرار میدهد تا ضمن شفافسازی کامل هزینهها، رویکردی مسئولانهتر و اثربخشتر را در قبال سفرهای بینالمللی اتخاذ کند و اطمینان حاصل نماید که هرگونه هزینه، توجیهپذیر و در راستای منافع ملی و اهداف اعلام شده است. همچنین، این مسئله میتواند بحثهای گستردهتری را در مورد اولویتبندی بودجه و چگونگی تخصیص منابع عمومی در کانادا دامن بزند.
