IPv4، نسل پیشین پروتکل اینترنت، با محدودیت فضای آدرسدهی ۳۲ بیتی خود، با بحران کمبود آدرس مواجه شد. این وضعیت نیاز به یک راهحل جامعتر را پدید آورد.
IPv6 با فضای آدرسدهی ۱۲۸ بیتی خود، حدود ۳.۴ × ۱۰^۳۸ آدرس منحصر به فرد را ارائه میدهد. این افزایش چشمگیر، علاوه بر حل مشکل کمبود آدرس، امکانات جدیدی چون پیکربندی خودکار و امنیت بهبود یافته را فراهم میآورد.
مهاجرت به IPv6 یک فرآیند تدریجی است اما برای آینده اینترنت، اینترنت اشیا و شبکههای نسل پنجم، امری حیاتی محسوب میشود.
