نئاندرتالها، که به عنوان نزدیکترین خویشاوندان انقراض یافته انسان شناخته میشوند، موجوداتی با تواناییهای زبانی، فرهنگی و شناختی قابل توجه بودند. برخلاف تصورات قدیمی، آنها نه تنها از گونههای اولیه انسان تکامل نیافتهاند، بلکه گونهای خواهر محسوب میشوند که از نیای مشترک با انسان مدرن منشعب شدهاند. شواهد ژنتیکی نشان میدهد که انسانها و نئاندرتالها به طور مکرر با یکدیگر تعامل داشته و حتی آمیزش کردهاند، به طوری که بخشی از DNA نئاندرتالی هنوز در ژنوم انسان مدرن یافت میشود.
[IMAGE_4] یافتههای باستانشناسی مانند ابزار، زیورآلات و شواهد هنری، همراه با تحقیقات ژنتیکی در مورد مناطق مرتبط با زبان، تواناییهای ارتباطی نئاندرتالها را تایید میکنند. اگرچه میزان درک متقابل بین این دو گونه نامشخص است، اما به نظر میرسد که شبکههای اجتماعی قویتر و انعطافپذیرتر انسان مدرن، عاملی کلیدی در بقای آنها در مقایسه با نئاندرتالها بوده است. انقراض نئاندرتالها، که حدود ۴۰ هزار سال پیش رخ داد، احتمالاً ناشی از شکنندهتر بودن شبکههای اجتماعی آنها در برابر تغییرات محیطی بوده است، هرچند بخشی از میراث ژنتیکی آنها از طریق جذب در جمعیت انسان مدرن باقی مانده است.
