افزایش سرسامآور قیمت سوخت، بهویژه بنزین و دیزل، موجی از نگرانی را در میان اپراتورهای گردشگری در سراسر استرالیا، خصوصاً در منطقه توریستی بزرگترین صخره مرجانی جهان، Great Barrier Reef، برانگیخته است. این وضعیت باعث شده تا بسیاری از شرکتهای فعال در این حوزه، برای جبران هزینههای فزاینده عملیاتی، مجبور به اعمال عوارض سوخت بر روی بلیط مسافران و کاهش دامنه خدمات خود شوند. این فشار اقتصادی، صنعت گردشگری دریایی را که یکی از ستونهای اقتصادی این منطقه محسوب میشود، در معرض تهدید جدی قرار داده است.
با توجه به اتکای زیاد این کسبوکارها به قایقها و شناورهای موتوری که حجم عظیمی از سوخت را مصرف میکنند، افزایش مداوم قیمتها، سودآوری را به شدت تحت تأثیر قرار داده است. گزارشها حاکی از آن است که برخی از اپراتورها مجبور به کاهش ۲۰ تا ۳۰ درصدی در ارائه خدمات خود شدهاند، که این امر مستقیماً بر درآمد کارکنان و اطمینان شغلی آنها تأثیر میگذارد. این چالشها در حالی رخ میدهد که صنعت گردشگری دریایی Great Barrier Reef سالانه حدود ۹ میلیارد دلار به اقتصاد استرالیا کمک کرده و ۷۷ هزار نفر را مشغول به کار نگه میدارد.
فشار بر جزایر استوایی و کاهش خدمات
جزایر استوایی مانند جزیره گرین (Green Island) که یکی از مقاصد پربازدید در نزدیکی کِیْرز (Cairns) است، به شدت تحت تأثیر افزایش هزینههای سوخت قرار گرفتهاند. این جزیره که بیش از یک قرن پذیرای گردشگران بوده، با وجود سرمایهگذاری در مدیریت زیستمحیطی و ابتکارات گردشگری پایدار، همچنان به شدت به سوخت دیزل برای تأمین انرژی تأسیسات خود، از جمله سیستمهای تهویه مطبوع، آشپزخانهها و خدمات ضروری، متکی است. با وجود استفاده از انرژی خورشیدی در حد امکان، تراکم پوشش گیاهی مانع از بهرهبرداری کامل آن میشود.
تونی بیکر، مدیرعامل گروه Quicksilver، یکی از بزرگترین اپراتورهای فعال در منطقه، اعلام کرد که هزینههای سوخت شرکت آنها در بازه زمانی اواخر فوریه تا تعطیلات عید پاک، ۱۶۸ درصد افزایش یافته است. وی افزود که این افزایش هزینهها، با وجود اعمال عوارض سوخت بر روی بلیط مسافران، همچنان قادر به پوشش کامل هزینههای عملیاتی نیست. وی همچنین بر ناپایداری و عدم قطعیت قیمتگذاری سوخت تأکید کرد و گفت که این موضوع، برنامهریزی عملیاتی را بسیار دشوار میسازد. در صورت عدم دستیابی به حداقل تعداد مسافر برای پوشش هزینهها، عملیات متوقف خواهد شد.
صنعت چتربازی در آستانه پروازهای محدود
افزایش هزینههای سوخت تنها به بخش گردشگری دریایی محدود نمیشود، بلکه صنعت چتربازی (Skydiving) را نیز با چالش مواجه کرده است. پل پولوس، مدیر عملیات منطقهای Skydive Australia در شمال کوئینزلند، اظهار داشت که افزایش هزینههای سوخت، تأثیر قابل توجهی بر عملیات هواپیماها، حملونقل و لجستیک داشته است. در حال حاضر، این شرکتها سعی دارند با حداکثر کردن ظرفیت پروازها، تطبیق زمانبندی پروازها با تقاضا و ادغام روزهای عملیاتی، هزینهها را مدیریت کنند.
پولوس تأکید کرد که در صورتی که تعداد کافی مسافر برای توجیه پرواز وجود نداشته باشد، پرواز انجام نخواهد شد. وی اهمیت حفظ تجربه چتربازی در مراکز گردشگری منطقهای مانند کِیْرز و ایِرلی بیچ (Airlie Beach) را یادآوری کرد و افزود که کاهش دسترسی به این فعالیتها، نه تنها بر صنعت چتربازی، بلکه بر کل منطقه تأثیر منفی خواهد گذاشت. این وضعیت، نااطمینانی را برای گردشگرانی که برای تعطیلات خود بر این تجربیات برنامهریزی میکنند، افزایش داده است.
درخواست حمایتهای دولتی و نگرانی از آینده گردشگری منطقهای
لورن داگلاس، مدیرعامل Australian Regional Tourism، وضعیت را "بحرانی" توصیف کرده و اعلام کرد که رزروها از ماه مه به بعد تقریباً وجود ندارند. وی اشاره کرد که تقاضا در مناطقی که بیش از دو ساعت از شهرهای بزرگ فاصله دارند، به میزان قابل توجهی کاهش یافته و در برخی نواحی تا ۴۰ درصد افت داشته است. این کاهش، به طور گستردهای به افزایش قیمت سوخت و تأثیر آن بر سفرهای جادهای نسبت داده میشود.
دیوید لیتلپرود، سخنگوی گردشگری در دولت فدرال، نامهای به وزیر گردشگری، دان فارل، نوشته و خواستار اجرای طرحهای حمایتی مشابه دوران کووید-۱۹ برای اپراتورهای گردشگری منطقهای، از جمله ارائه کمکهای بلاعوض، شده است. وی معتقد است که کمپینهای دولتی که استفاده از سوخت را امری نامطلوب جلوه میدهند، به طور ناخواسته به مسافران پیام اشتباهی ارسال میکنند. سخنگوی دولت فدرال اظهار داشت که دولت با همکاری دولتهای ایالتی و قلمرویی، در حال انجام اقدامات عملی برای کاهش تأثیرات منفی افزایش قیمت سوخت بر شهروندان است.
تحلیل تاثیر
افزایش مداوم قیمت سوخت، یک چالش سیستمی برای صنعت گردشگری در استرالیا، بهویژه در بخشهایی که به حملونقل مبتنی بر سوخت وابسته هستند، ایجاد کرده است. این وضعیت نه تنها بر سودآوری اپراتورها تأثیر میگذارد، بلکه میتواند منجر به کاهش دسترسی به جاذبههای گردشگری، از دست رفتن مشاغل و در نهایت، کاهش درآمد کلی بخش گردشگری از اقتصاد ملی شود. نیاز به راهکارهای پایدار، اعم از حمایتهای دولتی هدفمند و نوآوری در شیوههای عملیاتی، بیش از پیش احساس میشود تا از فروپاشی کامل این بخش حیاتی جلوگیری گردد. همچنین، وابستگی شدید به سوختهای فسیلی، لزوم تسریع در گذار به منابع انرژی پاکتر و پایدارتر در صنعت گردشگری را برجسته میسازد.
