سازمان ملی پیشرفت رنگینپوستان (NAACP) با راهاندازی کمپین «خارج از محدوده» (Out of Bounds)، خواستار تحریم برنامههای ورزشی دانشگاهی در ایالتهایی شده است که با قوانین رأیدهندگان تبعیضآمیز برخورد میکنند. این اقدام، یادآور جنبشهای اعتراضی گذشته، بهویژه جنبش حقوق مدنی دهه ۵۰ و ۶۰ میلادی است و همچنین از تجربه ورزشکاران دانشجویی که پیش از این خواستار اصلاحات اجتماعی و بهبود شرایط خود بودهاند، الهام گرفته است.
این کمپین، با وجود ماهیت قابلتقدیر خود، با واکنشهای متفاوتی روبرو شده است. برخی منتقدان، از جمله سناتور ایالتی جورجیا، هارولد جونز، معتقدند که بار مسئولیت این حرکت نباید بر دوش ورزشکاران سیاهپوست دانشگاهی گذاشته شود. جونز، که خود فارغالتحصیل یکی از دانشگاههای تاریخی سیاهپوستان (HBCU) است، پیشنهاد میکند که تمرکز باید بر ورزشکاران حرفهای، بهویژه در لیگ ملی فوتبال (NFL) باشد، زیرا آنها نیز در همان ایالتها فعالیت میکنند و درآمد قابل توجهی دارند.
پیامدهای کمپین «خارج از محدوده»
کمپین «خارج از محدوده» هشت ایالت جنوبی شامل آلاباما، فلوریدا، جورجیا، لوئیزیانا، میسیسیپی، کارولینای جنوبی، تنسی و تگزاس را هدف قرار داده است. تمرکز این کمپین بر برنامههای ورزشی دانشگاهی است که سالانه بیش از ۱۰۰ میلیون دلار درآمد دارند و همچنان ورزشکاران سیاهپوست را جذب میکنند، در حالی که دولتهای ایالتی آنها در حال تضعیف قدرت سیاسی جوامع سیاهپوست هستند.
تیلیک مکمیلان، مدیر ملی بخش جوانان و دانشگاهی NAACP، تأکید میکند که نسل کنونی ورزشکاران سیاهپوست، ارتباط میان استعداد خود و قدرت سیاسی جامعهشان را درک کرده است. او بیان میکند: «این مسائل جدا از هم نیستند. ایالتی که در تلاش برای حذف ناحیه کنگره مادربزرگ شماست، همان ایالتی است که فرماندار آن در زمین مسابقه، موفقیت شما را در تاچداون یا پرتاب پیروزیبخش جشن میگیرد. ما از جوانان – بازیکنان تازهوارد، ورزشکاران فعلی و هواداران – میخواهیم که این ارتباط را به وضوح ببینند و بر اساس آن عمل کنند.»
تحلیل کمپین و انتقادات وارده
نکته قابل توجه در فراخوان NAACP، تقاطع میان سرگرمی و توانمندسازی سیاسی است؛ تقاطعی که اغلب با شعارهایی مانند «فقط به ورزش بچسب» یا «سیاست را دخالت نده» مواجه میشود. این کمپین زمانی قوت میگیرد که درک کنیم حقوق مدنی و انسانی همچنان در معرض تهدید قرار دارند.
تاریخ نشان داده است که پیوند دادن این نگرانیهای اجتماعی به ورزشکاران برجسته، هم از نظر اجتماعی و هم از نظر مالی، سودمند بوده است. مذاکرات جمعی در تاریخ ورزش، نقاط عطف پیشرویی را به ثبت رسانده است، از نبردهای حقوقی بیسبال در اوایل دهه ۱۹۷۰ به رهبری کرت فلوود گرفته تا پیروزی اخیر بازیکنان WNBA. تلاش ورزشکاران دانشگاهی برای تحریم بازیها، پیش از این نیز تأثیرگذار بوده است. در سال ۲۰۱۵، بازیکنان فوتبال سیاه پوست دانشگاه میسوری، در اعتراض به نحوه رسیدگی رئیس دانشگاه به پروندههای آزار و اذیت نژادی و سایر نارضایتیها، تهدید به تحریم کردند.
چالشهای مالی و اجتماعی
یکی دیگر از ورزشکارانی که موضعگیری قاطعی داشت، کیلین هیل، بازیکن تیم فوتبال دانشگاه ایالتی میسیسیپی بود که اعلام کرد اگر پرچم ایالت تغییر نکند، تیم را ترک خواهد کرد. پرچم مذکور، نماد کنفدراسیون را در خود داشت.
آنچه از سال ۲۰۱۵ تا کنون به طور قابل توجهی تغییر کرده، ابعاد مالی قضیه است. ورزشکاران در دانشگاههایی مانند آلاباما و فلوریدا، پتانسیل کسب میلیونها دلار در ردههای حرفهای را دارند و برخی نیز از طریق قراردادهای نام، تصویر و likeness (NIL) که فرصتی است که تا پیش از این دهه برای ورزشکاران دانشگاهی وجود نداشت، درآمد کسب میکنند. با این حال، درخواست از ورزشکارانی که در آستانه ثروت نسلی و درآمد پایدار هستند برای چشمپوشی از این فرصتها، بدون داشتن یک برنامه حمایتی برای خانوادههایشان، دشوار خواهد بود.
نقش ورزشکاران حرفهای و هواداران
سناتور جونز معتقد است که ورزشکاران حرفهای و سرگرمیسازان میتوانند در تأمین مالی کمپینها نقش داشته باشند. او میگوید: «همه اینها اتفاق افتاد چون ما غافل بودیم. ما مدتهاست که از ورزشکاران حرفهای خواستهایم دخالت کنند. [قانونگذاران] پس از تصمیم شلبی کانتی علیه هولدر در سال ۲۰۱۳، که نظارت فدرال بر قانون حقوق رأیدهندگان را عملاً از بین برد، به اندازه کافی دخالت نکردند.»
جونز همچنین تأکید میکند که باید ابتدا از بزرگسالان و ورزشکاران حرفهای که در حال کسب درآمد هستند، درخواست کمک شود. او میگوید: «درخواست از ورزشکاران دانشگاهی و نادیده گرفتن بزرگسالان؟ ابتدا به سراغ آنها برویم.»
علاوه بر این، مسئولیت بر دوش تکتک ما نیز قرار دارد. شاید ما ثروت ورزشکاران حرفهای یا درخشش ورزشکاران دانشگاهی را نداشته باشیم، اما قدرت جمعی داریم و باید صادق باشیم که چگونه از این قدرت استفاده نکردهایم. آمار مشارکت در انتخابات ناامیدکننده است، زیرا فوریت جنبش حقوق مدنی کمرنگ شده است. باید آن را با انرژی صدها استادیوم فوتبال بیدار کنیم.
تحلیل تأثیر
کمپین NAACP، با وجود انتقادات، بار دیگر بر اهمیت پیوند میان مسائل اجتماعی و دنیای ورزش تأکید میکند. این حرکت، مسئولیتپذیری ورزشکاران، چه در سطح دانشگاهی و چه حرفهای، را برجسته میسازد و همچنین خواستار مشارکت فعالتر هواداران در مسائل سیاسی و اجتماعی است. چالش اصلی، یافتن تعادلی میان منافع فردی ورزشکاران و مسئولیت اجتماعی آنها، و همچنین ایجاد مکانیسمهای حمایتی مؤثر برای کسانی است که تصمیم به فداکاری میگیرند. موفقیت این کمپین میتواند الگویی برای جنبشهای اجتماعی آینده باشد و نشان دهد که چگونه میتوان از قدرت سرگرمی برای پیشبرد اهداف مدنی استفاده کرد.
