برای دههها، ایران با تکیه بر شبکهای از نیروهای نیابتی، استراتژی منطقهای خود را بر دور نگه داشتن درگیریها از مرزهایش بنا نهاده بود. این رویکرد به تهران امکان میداد تا نفوذ خود را گسترش دهد و در عین حال از رویارویی مستقیم نظامی اجتناب کند. اما وقایع پس از ۷ اکتبر، ضعفهای این استراتژی را آشکار کرد.
حماس متحمل خسارات سنگینی شده و حزبالله لبنان با فشارهای بیسابقه روبرو است. این تضعیف شبکه نیابتی، بازدارندگی منطقهای ایران را کاهش داده و باعث شده تا فشارهای داخلی در ایران افزایش یابد. در مقابل، کشورهای عربی بیشتر به سوی مدرنیزاسیون اقتصادی و ثبات منطقهای حرکت میکنند.
این تغییرات نشان میدهد که استراتژی منطقهای ایران که بر درگیری نیابتی متکی بود، در حال فرسایش است. ایران به جای یک قدرت رو به رشد، اکنون بیشتر شبیه رژیمی به نظر میرسد که در تلاش برای حفظ نفوذ خود در منطقهای در حال تغییر است.
