در آغاز همهگیری کووید-۱۹، با کاهش بیسابقه تردد و فعالیتهای انسانی، دانشمندان شاهد پدیدهای نوین به نام «آنتروپاز» بودند. این توقف موقت در حرکت جهانی انسانها، فرصتی کمیاب را برای بومشناسان فراهم آورد تا چگونگی پاسخ اکوسیستمها به عقبنشینی ناگهانی فشارهای انسانی را مشاهده کنند. این دوره نشان داد که حیوانات چگونه به تغییرات در زیستگاههای خود واکنش نشان میدهند، از جمله ورود به مناطق شهری یا تغییر الگوهای حرکتی در پارکهای ملی.
آنتروپاز با استفاده از دادههای ردیابی GPS، نشان داد که شیرهای کوهستانی و گرازهای وحشی در شهرهایی مانند سان فرانسیسکو و بارسلونا دیده شدند، در حالی که کاهش تردد کشتیها، آلودگی صوتی زیر آب را کاهش داد و بر گونههای دریایی تأثیر گذاشت. اما این تغییرات یکنواخت نبودند؛ برخی گونهها از این فرصت بهره بردند، در حالی که برخی دیگر، مانند مرغان دریایی شهری و میمونهای مناطق گردشگری که به منابع غذایی انسانی وابسته بودند، با مشکل مواجه شدند.
این پدیده پیچیدگی روابط انسان و حیات وحش را آشکار کرد و نشان داد که چگونه حتی تغییرات موقتی میتوانند بر رفتار حیوانات تأثیر بگذارند. آنتروپاز درسهای ارزشمندی را برای برنامهریزیهای حفاظتی آینده ارائه داد و اهمیت مدیریت دقیق تعاملات انسانی با طبیعت را برجسته ساخت.
